Rietlanden – Bestemmingsplan
Waterhuishouding vormde een enorme uitdaging op deze paradijsplaneet. Er waren gigantische zandwoestijnen,
waarmee eigenlijk niets te beginnen viel. Het Koninklijk Paleis lag dicht tegen een uitloper van de Blauwe Bergen.
Vanaf de westzijde daarvan keek je uit op een ontoegankelijke moerasvlakte van duizenden kilometers. Aan de
brede horizon zag je de zon prachtig opkomen. Dit moeras liep helemaal door tot de Violette Vallei, die slechts
bereikbaar was via de Blauwe Bergen of via de zuidkant om dat gebergte heen. Zowel de Violette Rivier als de
Koningsrivier mondden met uitgebreide delta's, in plaats van in een zee, uit in dit moeras. Met naar beide rivieren
vele zijrivieren en bergbeken. In de Koningsrivier stroomde vlak bij de hoofdstad een riviertje, dat De Beek werd
genoemd, al was die vrij breed en diep. En prima bevaarbaar. Deze Beek liep kronkelend tussen een laag terrein,
behorende tot de Koningsvallei, en een minstens tien meter hoger gelegen vlakte. De hoge oever was zeer steil.
De hoogvlakte, die tientallen kilometers doorliep tot de Blauwe Bergen, bestond uit vruchtbare, maar droge grond.
De Aurorianen, die voor elk probleem altijd de simpelste oplossing zoeken, zouden allang een aftakking hebben
gegraven vanaf de bovenloop van de Beek, die aan de oostkant van de vlakte langs het gebergte liep, maar het
paradijsvolk koos meestal voor iets dat ingewikkelder, speelser en artistieker was. Een bestemmingsplan volgde.
Het werd een project, waarin vooral kinderen hun creativiteit helemaal konden uitleven. Deze streek, waar toen al
de muziekschool annex instrumentmakerij van Šáhhram en Mántram stond, zou De Rietlanden gaan heten.
Het werd een natuurgebied, afgewisseld met door slootjes omgeven grillige veldjes voor kleinschalige akkerbouw.
In wisselbouw werden diverse granen en tientallen soorten groenten verbouwd. Vanwege die wisselbouw moest
voor elk veldje de waterhuishouding per verbouwperiode opnieuw worden ingesteld. Men besloot het water vanaf
de benedenloop van de Beek omhoog te brengen, een uiterst ambitieus project, gezien de primitieve technologie.
Op plaatsen, waar de hoge oever dreigde af te kalven, werd die versterkt met gemetselde hompen natuursteen.
Op hoge kade en muur kwam een aquaduct, met vele kijkgaten om van de weidse uitzichten te kunnen genieten.
Bij elk slootjesknooppunt kreeg het kronkelige aquaduct een aftakking in de vorm van een poort over het paadje.
Via verstelbare bamboe klikklaks kwam het water nauwkeurig gedoseerd in de akkerslootjes terecht.
Het speelse metselwerk werd overal versierd met zitjes, veelkleurige bloemen, vruchtdragende bomen en struiken.
Weidse uitzichten werden afgewisseld met verrassende, romantische en intieme hoekjes en paadjes.
Menig verliefd stelletje dook na de wandeling het comfortabele riet in voor een hartstochtelijke vrijpartij.
Kroon op het werk vormden de drie grote irrigatiemolens, van een nieuw, speciaal voor dit project ontworpen type.
Wandelen over de dijk was een feest voor alle zintuigen. Er was veel te zien, te ruiken, te proeven en te voelen.
En te horen! Dankzij vele soorten zangvogels, gezoem van bijen, gekwaak van kikkers, geknor van varkens en het
ritmische gezoef, gepiep, gekraak en geplons kwam je in trance. Velen gingen even zitten met een sappige vrucht.
|
