Šolam – Verwoesting
De aanlooptijd van de planeet zou samenvallen met de regeringsperiode van het eerste koningspaar.
Gezien hun levensverwachting, werd de overdracht gepland tijdens de conjunctie van alle zeven Solarissterren.
En wel op dag en tijdstip, dat Mokim precies voor Àlbaran langs schoof en Amantis precies achter Šolam langs.
Naar dit zeldzame fenomeen werd even reikhalzend uitgekeken als veel aardbewoners naar 21 december 2012.
Er zat dan transformatie in de lucht. Als alles goed liep, van 5D naar 6D. Alle tijdelijke beperkingen vervielen dan.
In 6D heb je vrije toegang tot de morfogenetische velden en sacrale geometrie, zodat je vrijwel onsterfelijk bent.
Zelfs zenuwweefsel regenereert dan onmiddellijk, zodat je geen externe bescherming meer nodig hebt.
In alle rust zouden voorbereidingen worden getroffen voor opwaardering naar hoogwaardige technologie.
Opvolging van het eerste koningspaar door hun jongste zoon Šáhhram en diens vrouw Mántram lag voor de hand.
Šáhhram was voor zijn ras vrij donker en had een opvallend lange, rechte neus. Mántram had rood haar.
Deze partnerzielen waren beiden in de Koningsvallei opgegroeid en trouwden al in hun kleuterjaren met elkaar.
Beiden waren buitengewoon zachtaardig, rustig en kunstzinnig. Ze hadden hun koningsopleiding al jong voltooid.
Šáhhram was bovendien een technologisch genie. Hij en zijn vader waren de langste personen van de planeet.
En toen ging het goed fout met de planning. Echtparen kregen elk jaar een kind, totdat hun vruchtbaarheid stopte.
Šáhhram was acht jaar, toen zijn beide ouders hartritmestoornissen kregen, dus binnen tien jaar zouden sterven.
Tot ieders grote verrassing, kreeg het oude koningspaar toen een nakomertje, een vrij klein, nogal blond jongetje.
Hij ontwikkelde zich tot een charismatisch kind, dat menig hart stal. Iedereen wilde uitgerekend hem als koning.
Ook Šáhhram, die smoorverliefd was op zijn kleine broertje, en hem opvrat zoveel hij kon, wilde niets liever.
Het nieuwe kroonprinsje was veelzijdig en serieus, maar toch nog te speels en te naïef voor het koningschap.
Hij had liever nog veel langer gespeeld en geknuffeld met zijn vriendjes en vriendinnetjes in de Koningsvallei.
Zijn mentor Háthlam, onderkoning van de Koningsvallei, moest hem aansporen om zijn opleiding te voltooien.
Zonnenkind (ik ben een van zijn vele incarnaties) verloor zichzelf weleens in een van zijn vele
afstudeerprojecten.zoals het ontwikkelen van een fonetisch schrift voor de talen van zijn planeet.
Hij raakte zelfs af en toe in de stress. Het ergste was, dat hij nog steeds zijn partnerziel niet had gevonden,
die hij tevergeefs in de Blauwe Bergen zocht.
Tijdens zijn laatste studiereis, naar de Violette Vallei, jawel hoor, daar ontmoette hij zijn geliefde Khárwlân.
Zou alles dan toch nog goed komen? Nee dus. Daarvoor was er teveel fout gegaan. Het hele volk was in tijdnood.
Alle uitvoerige, vooral technologische, documentatie van Andromedanen en Aurorianen was te laat beschikbaar.
Die bleek in de Violette Vallei te zijn achtergehouden. De Andromedanen konden niet eens afscheid nemen.
Het buitengewoon paranormaal begaafde prinsesje Khárwlân werd haastig ingewerkt door het oude koningspaar.
Op zijn tiende verjaardag en huwelijksdag, stond de kroonprins op om het jaarlijkse volkscongres toe te spreken.
Nog voor het uitspreken van de openingszin van zijn inauguratierede werd hij geraakt door een laserstraal.
Het gevechtsruimteschip van de reptiloïden liet hem expres in leven, maar hij raakte wel vanaf zijn nek verlamd.
In plaats van ascensie naar 6D, viel de planeet peracuut en massaal terug naar 4D. Het licht doofde zichtbaar.
Zoiets is ook op Aarde gebeurd bij de Val in het paradijs, maar toen naar 3D, met zelfs een broedermoord.
Op de voormalige paradijsplaneet stierf het oude koningspaar en werden kinderen dood geboren. Ze werden
direct in de grond begraven, met daarboven een gelijkend beeld in blauwe steen, met een vlinder op het hoofd.
Tachtig jaar later stierf de voormalige kroonprins. Duizenden gevechtsruimteschepen wierpen kernbommen af.
Zelfs geen bacterie heeft die aanval overleefd. Gelukkig bleven omloopbanen, water en dampkring behouden.
Voor de meeste zielen was dit een bevrijdende euthanasie, maar ik moet nog steeds huilen als ik het voor het
eerst tijdens een regressiesessie verkregen beeld herbeleef, waarbij ik mijn toen zandkleurige thuisplaneet
voorgoed onder mij zag wegzinken. Amantis was daarbij onzichtbaar en stond toen blijkbaar in oppositie.
|
