Noord-zuidlijn en ombouw
Het allereerste openbaar vervoersysteem in het Solarisstelsel was de sneltramlijn van Ahúrabad naar het zuiden.
Deze geheel bovengrondse lijn begon met twee kopsporen in het huidige station Ahúrabad Centrum, liep dicht
langs de Ahuran over de Bazandar naar Brazè, via een metalen hefbrug over de rivier, kronkelde door de wijken
Oud Zuid en Zuidwest en liep vanaf de halte Ahúrabad Zuid kaarsrecht langs de nulmeridiaan tot Hámurabad.
Later werd die lijn langs de Herver tot Hark aan de westkust verlengd. Totale lengte uiteindelijk circa 1.600 km.
De toenmalige topsnelheid van 150 km/h – aardig snel voor een tram – werd op latere lijnen slechts 120 km/uur.
Ondertussen werd geëxperimenteerd met magneetzweeftreinen. Die eerste lijn liep vanaf Ruimtehaven Noord
en drie bergdorpen bovengronds tot het huidige station Ahúrabad Noord. Dan ondergronds via Koninklijk Paleis,
Brazè en oppervlakkig ondergronds – dit laatste meteen met vier sporen – naar station Ahúrabad Centrum.
Deze nieuwe flitslijn, bediend met ongelede treinstellen van circa 12 m lang en met 24 zitplaatsen per stel, was al
vanaf het begin dermate succesvol, dat men besloot om de hele Noord-zuidlijn in te richten voor zweeftreinen.
Om het sneltramverkeer ongehinderd te laten doorgaan, koos men voor een apart tracé. Vanaf Centrum ging,
midden in het Westpark, het ondergrondse deel over in een nieuw viaduct, hoog over de Ahuran en met een boog
over het industriegebied naar een hoog station Zuid en verder gelijkvloers over de nulmeridiaan naar Hámurabad.
Daar kende de lijn de stations Noord, Centrum en Zuid. De tramlijn naar de kust verviel, helaas voor de bewoners.
Men besloot immers om die flitslijn via de nulmeridiaan te verlengen naar het uiterste zuiden van het continent.
Dit project werd inderdaad uitgevoerd. Als de witte lijn. In die tijd werden lijnen namelijk met één kleur aangeduid.
Al gauw werd dit net uitgebreid. Eerst met de gele lijn, van Zuidwest zeedorp via Löbad Centrum naar Buffelpark.
En kort daarop met rond Ahúrabad de groene, blauwe en paarse lijnen.
Veel later volgden daar de oranje en de rode lijn, die vaak werden gewijzigd en met het volbouwen van de
stadsdelen Noord en Noordwest werden samengevoegd tot één ringlijn, die via de acht windstreekhaltes loopt.
Op onderstaande plattegrond is – ter wille van de zichtbaarheid – de witte lijn in lichtgeel aangeduid.
In die tijd waren er namelijk nog geen doorlopende kustlijnen, versterkingslijnen, ringlijnen of luslijnen.
De witte lijn liep tot Ruimtehaven Noord, de groene tot Mijnbouwgebied en de blauwe tot Heropvoedingskamp.
De paarse lijn eindigde bij wat toen nog heette Merenstad Zuidoost, thans genaamd Merenstad Centrum.
De groene en de blauwe lijn liepen – evenals nog steeds de paarse lijn – via aparte tunneltjes onder de Ahuran.
De groene lijn loopt parallel met de witte lijn oppervlakkig onder de Bazandar door, vandaar die vier sporen.
Bij Plezierhaven Centrum werden later de blauwe en de paarse lijnen met elkaar verbonden.
Zodat sindsdien de treinen daar vaak doorzweven over de lijn met de andere kleur.
Om onnodig overstappen te voorkomen, werd het aldaar succesvolle meer-lijnen-per-taksysteem ingevoerd.
Bij enkele knoopstations wisselen kruisende lijnen van route, zodat meer rechtstreekse verbindingen ontstaan.
Ter wille van de overzichtelijkheid heeft elke lijn thans twee hoofdkleuren.
De lichte tinten voor west-oost, noord-zuid, of de buitenring in geval van een ringlijn.
De donkere tinten gelden voor de omgekeerde richtingen.
Recombinatielijnen worden met meer dan één kleurenpaar aangeduid.
Naderhand werd de witte lijn in Ahúrabad onderverdeeld in een langzamere en een snellere route.
De oude lijn – thans grijsblauw – loopt via de drie bergdorpjes en het oude Torenbrug tracé naar station Zuid.
De nieuwe lijn – beige – vanaf Ruimtehaven Noord in een gestrekte tunnel door het gebergte naar station Noord.
En vanaf station Centrum door een rechte tunnel onder de Ahuran via de nulmeridiaan naar station Zuid en verder.
Station Ahúrabad Zuid lag vroeger enkele km noordelijker en westelijker. En wel op het hoge Torenbrug viaduct.
Momenteel ligt het vrijwel exact op de kruising tussen evenaar en nulmeridiaan. En grotendeels ondergronds.
Het is thans het meest gecompliceerde station van de planeet. Met de meeste richtingen en uitgebreid weefwerk.
Betrekkelijk recent is het zogenaamde evenaarlijntje toegevoegd tussen Industriehaven en Merenstad Zuidoost.
Met de komst van deze verbindingslijn, is station Merenstad Zuidoost omgedoopt in Merenstad Centrum.
Het lijntje heeft korte tijd een eigen kleur – geeloranje – gehad, maar het verloor al gauw haar zelfstandigheid.
Over de westelijke tak – een voormalige goederenlijn – is de groene lijn oostwaarts verlengd naar A Zuid.
Over de oostelijke tak – nieuw aangelegd – is de grijsblauwe lijn oostwaarts verlengd naar Merenstad Centrum.
De grijsblauwe lijn is tevens westwaarts verlengd van Ruimtehaven Noord naar de kust en Plezierhaven Centrum.
Plezierhaven heeft nu geen eindstations meer. Alle lijnen gaan er thans dag en nacht naadloos in elkaar over.
En wel afwisselend in de combinaties blauw – paars, paars – grijsblauw en grijsblauw – blauw.
|
